از ننوشتن...

از ننوشتن…

با خودم قرار گذاشته‌ام که وبلاگ را هر دو روز یک بار با مطلبی جدید به روز کنم. اشکال کارم در کجاست؟ در اینکه هر دو روز یک بار می‌نشینم پای سیستم یا قلم و کاغذی به دست می‌گیرم و در پستوی ذهنم به دنبال خوراکی برای نوشتن می‌گردم. پر واضح است که بالاخره روزی کم می‌آورم.

وقتی قرار است به طور مرتب تولید محتوا کنی پس باید از قبل فکرش را هم کرده باشی. یا آنقدر ذهنت را از ماه‌ها و سال‌ها پیش پروار کرده‌ای که حالا فقط به دنبال جایی برای خالی کردن و در معرض انتشار قرار دادن بار آن هستی یا بی تعارف هر روز خودت را به جنگی درونی فرا می‌خوانی که از هیچ، چیزی بسازی! من مطمئنا اولی نیستم. ولی بی انصافی هم هست که خودم را در زمره دومی‌ها قرار دهم. مساله اینجاست که نه آنقدر ذهنم را پر کرده‌ام که برای بیرون کشیدن مطلبی از آن فقط نیازمند یک بشکن باشم و نه آنقدر خالی‌اش نگه داشته‌ام که به دست آوردن ثمره‌ای به اندازه یک نوشته چند خطی از آن ناممکن باشد.

برای نظم داشتن در تولید محتوا راه‌های زیادی مثل تقویم محتوا یا تمرکز روی یک موضوع خاص پیشنهاد شده است. اما به نظرم قبل از همه این‌ها باید به نکته اصلی توجه کنم. به نظرم اشکال کارم در آن است که به اندازه کافی برای چیزی که می‌دانم کلید اصلی موفقیت در این مسیر است وقت نمی‌گذارم: نوشتن.

همیشه علاقه خاصی به نوشتن داشتم. ولی نمی‌دانم چرا تا پای عمل به آن می‌رسد می‌گذارمش برای وقت‌هایی که دیگر کاری برای انجام دادن یا بهانه‌ای برای فرار از نوشتن ندارم. هنوز که هنوزه نوشتن تبدیل به جزئی عادی از زندگی روزمزه‌ام نشده است. با اینکه قبلا تاثیر آن را دیده‌ام و می‌دانم مداومت در نوشتن حتی اگر به اندازه یک هفته باشد چه حس و حال خوبی برایم به ارمغان می‌آورد. در اولین پست نوشتم که در اینجا قرار است از خوانده‌ها و نوشته‌هایم بگویم. پس عجیب نیست که وقتی کمتر می‌خوانم و کمتر می‌نویسم ایده کمتری هم برای هوا کردن یک پست در وبلاگ به ذهنم برسد.

راستش این چند خط را هم نوشتم تا در خلال آن به طور تصادفی هم که شده به ایده جدیدی دست پیدا کنم. حالا می‌بینم که همین سطور هم می‌توانند خوراک پست جدید وبلاگم باشند. شاید بیش از اندازه شخصی و گله‌مندانه به نظر برسند ولی از قصد در وبلاگ منتشرش می‌کنم تا یادآوری صریحی باشد از اینکه واقعا کجای کارم می‌لنگد. بلکه دست از بهانه جویی برداشته و به انگیزه تازه نگه داشتن این وبلاگ هم که شده، نوشتن را جدی‌تر از همیشه دنبال کنم.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *