اولین پست

فقط شروع کن

چند روزیست که مدام کار انتشار اولین پست وبلاگ را به تاخیر می‌اندازم. چون دلم می خواهد حاصل اولین پست، چیزی خاص و ماندگار باشد. ولی حالا که فکر میکنم این وسواس، نتیجه ای جز در جا زدن و خاک خوردن این وبلاگ نخواهد داشت. تجربه این را به من ثابت کرده.

بیش از یک سال از خریدن این دامنه و راه‌اندازی وبلاگ می‌گذرد. همان اوایل، با ذوق و شوق فراوان، چند پست در آن کاشتم. اتفاقا از اولین پستی که نوشته بودم هم خوشم می‌آمد. عنوانش را یادم است: “روز اولین‌ها”. تا حد زیادی منطبق با انتظاراتی بود که از یک حسن مطلع خوب برای وبلاگ شخصی خودم، انتظار داشتم. اما در نهایت چه شد؟ فکر کنم تعداد پست های منتشر شده در وبلاگ به ۱۰ نرسیدند که عطش وبلاگ نویسی‌ام فروکش کرد. دیگر خبری از کش‌مکش‌های هر روزه‌ام برای نوشتن مطلبی خوب در وبلاگ نبود. همان چند تا پستی هم که منتشر کرده بودم، جایی در اینترنت گم شدند. حالا از آن پست آغازین دوست داشتنی و باب میلم، به جز عنوان و کلیات مطلبش، چیزی در خاطرم نمانده.

پس بهتر است یاد گرفته باشم که اولین قدم، تنها در صورتی خاص و ماندگار خواهد بود که شروع کننده یک حرکت مستمر و بی توقف در مسیر دلخواهم باشد. به همین خاطر تصمیم گرفتم این بار با کنار گذاشتن آن حس لعنتی کمال گرایی و بدون تشریفات خاصی، فقط کار را شروع کنم. به این امید که سال دیگر همین موقع‌ها، حسرت گم شدن این پست را نخورم.

من حامد حمیدی هستم… شغلم برنامه نویسی ولی علاقه ام بیش از همه در خواندن و نوشتن است. همیشه اصلی ترین مانعم برای راه انداختن یک وبلاگ این بوده که فکر میکردم حرف خاصی برای گفتن و تخصص خاصی برای بروز دادن ندارم. راستش را بخواهید همین حالا هم بر این عقیده هستم. ولی با این‌حال، تصمیم گرفتم این وبلاگ را راه بیندازم تا شاید تمرین استمرار و به روزرسانی آن، باعث شود حرف‌هایی که تقدیر شده از زبان من جاری شوند را بیابم.

پس در این وبلاگ از خوانده ها، نوشته ها، دیده ها و آموخته هایم خواهم نوشت و خواهم گفت.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *